است سبح اشاره به دوام تسبيح است كه دائما اشتغال به تسبيح دارند . و ثالثا - ممكن است سبح اشاره به الطاف و عناياتى كه نسبت به آنها فرموده كه آنها را از نيستى به هستى آورده و تمام را بنحو اتم آنچه حكمت اقتضا ميكرد بموقع خود عنايت فرموده و يسبح اشاره باشد به نگهبانى و حفظ آنها در ابقاء آنها كه ممكن همين نحوى كه در وجود محتاج به موجد است در بقا هم محتاج به مبقى هست ، و در حفظ آنها از آفات و بليات كه مىفرمايد : فَاللَّهُ خَيْرٌ حافِظاً وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ يوسف آيهء 64 . بلكه بنا بر حركت جوهريه ممكن آن به آن افاضه وجود به او مىشود بلا تشبيه مثل قوهء برق كه آن به آن مدد ميدهد كه اگر مدد نداد تمام چراغ‌ها خاموش است كه امر قيامت همين نحو است كه مىفرمايد : وَ ما أَمْرُ السَّاعَةِ إِلَّا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ نحل آيهء 79 . وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ قمر آيهء 50 . و تمام سجده ميكنند در پيشگاه عظمت پروردگار أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يَسْجُدُ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ وَ الْجِبالُ وَ الشَّجَرُ وَ الدَّوَابُّ وَ كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ وَ كَثِيرٌ حَقَّ عَلَيْهِ الْعَذابُ حج آيهء 18 . و اينكه مفسرين حمل كردند بر تسبيح و سجدهء تكوينى كه بوجود خود دلالت مىكند بر قدرت و حكمت و عظمت پروردگار زيرا غير ذوى العقول شعور و ادراك ندارند . مكرر گفته شد كه اين اشتباه بزرگى است و خلاف نصوص قرآن و صراحت اخبار است بلكه همين آيه دلالت دارد بر سجدهء تشريعى به كلمهء : و كثير من الناس كه اگر تكوينى بود ميفرمود : و الناس زيرا وجود انسان دلالتش بيشتر و بالاتر است از بسيار از مخلوقات . الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ( الملك ) بواسطه اينكه تمام عالم علوى و سفلى مادى و مجرد ما يرى و ما لا يرى ملك او است و او است مالك الملوك به ملكيت حقهء حقيقيهء ذاتيه بخلاف مالكيت اعتباريه كه عاريت است و به او ميدهد و پس ميگيرد و در واقع مالك فلسى نيستند ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ ما يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ فاطر آيهء 12 .